ඔබ නෑ දෙවෙන්දොරා.....

සුවඳත් අරගෙන යනවද දවසක
නැවත නොඑන්නට තමබොචි සොහොනට.
අද අද පමණයි .. හෙට හෙට පමණයි...
අද අප උන්නට .. හෙට මා පමණයි....

හ්ම්......

බෝතලේක හිර කලත්
මතක් වෙනවා දිය පොදට.....
උඩ පැන නැටූ හැටි....
නදියක ගල් පර අතර......................

ආදරණීය අඳුර...

හඬා වැලපෙන අහස මම
සිනාසෙන වැව් තරඟ ඔබ...
වැව් දියේ සෙනෙහසින් නැලැවෙන
සුමුදු සුදු සියපතයි ඇය.....

වීසි කරන්නට දරුවන් තනනා ලෝකය කා වනසන් පුතුනේ.....

ලියම්දෝ.. නොලියම්දෝ කියන දෙගිඩියාවෙන් හිටිය කීප දවසක්... 

මගේ හිතමිතුරන් පවා දෙපැත්තට බෙදිල.... 

මේ මතය වෙනුවෙන් ..... 

හ්ම්
ඒක කියන එක පැත්තකට දාල කියන්නම් පොඩි කතාවක්...

අවසන් කවිය අවසන් නැත අවසානේ

කිවිඳෙකු ලයේ ලේ තැවරුණ හඳපානේ
සිතුවිලි ලඳුන් ඇවිදින්නට යනවානේ
රන්වන් තුඩින් ගී ලියැවෙන මගෙ පෑනේ
අවසන් කවිය අවසන් නැත අවසානේ


-ඩෝල්ටන් අල්විස්-

වෙසක් කලාපය

තොරන් බලන්න ගෝල්ෆේස් එකට...
තණ්හා, රතී, රඟා .....
විතර යැ,
මම හැරිල ආපහු ආව....
මට කොහෙන්ද නිවුණු හිතක්
සිද්ධාර්ථට වගේ......

විඳිමි දඬුවම් 3 (සිනාසෙනු මැන එදින මට නොවේ මගෙ හිතට..)

කාලෙකින් ලියන්න බැරි උනා.....හිත එකලාසියක් කරගන්න බැරිවුනා ......
ඒත් මම ලිව්වත් නැතත් නිකිණිලා රාජීව්ලා මේ මහපොළොවේ ජීවත් වෙනවා......
මට ඔවුන්ව අමතක නෑ .....

වෙබ් අඩවියේ තැ‍නෙක හමුවුනොත් දන්වන්න........

කිරි මුට්ටියක් වගේ හඳ අහසේ මුදුන් වෙලා. 

වටපිටාව ගැන ටිකකට අමතක කරලා හඳ ගැන විතරක් හිත යොමුකලා... 

ඒ හඳම තමයි...

අවුරුදු තිස් ගණනකට එහා කිරි අම්මගේ ඔඩොක්කුවේ ඉඳන් බලන් හිටපු හඳම තමයි.....

ජීවිතය ගඟක්......

ජීවිතය කියන්නේ හරි පුදුම දෙයක්.... 

සමහර වෙලාවට ජීවිතය කියන්නේ ගඟක් වගේ කියලත් හිතෙනවා..

ඒත් ඒක එහෙම ලඝු කොට දක්වන්න පුලුවන්ද..... හ්ම්.....

කමක් නැහැ..

මන්නාරම් මුතු වෙරළේ ශාන්තිනී

ඒ දෙදාස් දහතුන අවුරුද්ද...

මන්නාරම නගරයේ ඉඳන් තලේමන්නාරම පැත්තට යන වාහනයක ඉදිරිපස අසුනේ ඉඳන් මම දෑස් දල්වා බලාගෙන ඉන්නවා...

ඇස් කෙවෙණි රිඳුම් දෙනවා තමයි...අව්වේ සැරට.