පැස්ටල් 2......

නේක පැහැ හැඩ දැමූ
සිතුවමක් එල්ලුවට.....
පාට පෙට්ටිය හැකිද...
බිත්තියේ එල්ලන්න.......

පැස්ටල්...

 

 

හුණු කූරු ගෙවිලා
සිතුවමක් මැවුනාට...
සිතුවමට පුළුවන්ද ...
පාට පෙට්ටිය වෙන්න.....

දියණියනි..... නුබට සිදුවූ දේ.....

හතරේ කෝච්චිය යන සද්දෙට සමන්මලීගේ ඇස් ඇරුන.

ගල් කන්ද පහුකරලා යනකොට කෝච්චිය හැමදාම හූ කියන්නේ සමන්මලීට ඇහැරවන්න වගේ... 

වතුර කේතලේ ලිපේ තියල එලියට බැස්සේ මූණ කට හෝදගෙන එන්න..

වතුර නටන්න කලින්...

හීං වැහි පොදක් වැටෙනවා පාන්දරින්ම......

ඔබේ ඇසුර අප පින් කල පෙර නිමිතී...

අවුරුද්දක් ගෙවිලා.... ජුනි 05....දෙදාස් දාහතර අවුරුද්ද......
මොකක්ද මේ මම කියන්න හදන්නේ...

ඔබ හිතනවා ඇති.....

මම මේ කතාව පටන් ගන්නම් ඊටත් කලින් ඉඳන්....
ඒ දවස් වල මම හිටියේ මන්නාරමේ..... 

මහා සිසිල් බීම දන්සල......මේක ජෝක් එකක් නෙවේ

හදිසි වැඩ වගේකට කොළඹ යන්න උනා. 

අද උදෙන්ම කුකුළා අතේ අරන් පිටත් උනේ වෙලාවට අනුරාධපුරේට එන්න. 

වන්දනාවේ නෙමේ...රාජකාරියට....

අනුරාධපුර මහ ඉස්පිරිතාලෙට.....

ඔබෙ සුවඳ තවම මා ළඟ...

මලක් පිපුණු හිත අද්දර
නෙලා පුදා වෙන අතකට
සිහිනෙක රැඳී සුවඳක් සේ.....
ගියෙන් පරවුනා හදවත

ඇවිත් යනවද.....

ඇවිත් යනවද සිනාසෙනවද සිනිදු තරුවත පායලා
පොළොව යදිතී බලා හිඳිතී තරු කැටිති නෙත් යුග සලා
තරු කුමරි සිත පොලොව දැකුමට හිත යටින් හිටියත් බලා
අහෝ වියපත් පොළොව අසලම පුරා සඳ වත පායලා

සංසාරේ පිය සටහන්....

එතකොට මගේ වයස අවුරුදු පහක් නැත්නම් හයක් ඇති.. 

වෙසක් මාසෙ..

දෙපෝයට දෙතුන්දොහක් ඇති. කිරි අම්ම මාව ඔඩොක්කුවෙ තියාගෙන කතන්දර කියනවා.. ගොඩක් දේවල් ඇත්ත සිද්දි.. 

තව සමහරක් කිරි අම්මාම හදපුව..

මී මැස්සෙක් මලකට කී කව....

නුඹ නොදන්නවට.....
ඉස්සර මගේ හිතගිය....

නුඹට පෙර පිපුණු ඇය 

අනේ... හදවත ගොළු උනා....

මාසයක් තිස්සේ ලියන්න හිතුවත් කාලය හරස් වෙලා....ඒත් ඉතින් නොලියා කොහොමද...... ඔහු ගැන
නොලිව්වොත් මහා ගුණමකු කමක් නොවැ..... මම හා හා පුරා කියල පොස්ට් එකක් ලිව්වේ ඔහුගේ සින්දුවක් ගැන.....
මෙන්න තියනවා ඒක